Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Άνθρωποι


Τα δάκρυα που κύλησαν στο κρύο πρόσωπο μου
Άφησαν τα σημάδια τους μια ολόκληρη ζωή
Αφού δεν άντεξα ποτέ να πω στον εαυτό μου
Πως πλέον με ηλίθιους έχει γεμίσει η γη.
Σε κάθε πεζοδρόμιο βλέπω και ένα τάφο
Που μέσα του χαθήκανε χιλιάδες περιστέρια
Πως είναι δυνατόν, να κάθομαι να γράφω
Αφού κανένας τους ποτέ δεν κοίταξε τα αστέρια
Βλέπω νεκρούς σε άθλιες πλατείες
Που από χιλιόμετρα μυρίζουν θλίψη
Κι άλλους να μπλέκονται σ’ ανούσιες φασαρίες
Χαμένους στου ονείρου τους την πλήξη.
Με έναν σταυρό αντί για τσάντα
Και με στεφάνι για καπέλο
Σαν ατυχήσαντα συμβάντα
Μες της ζωής τους το μπουρδέλο.
Πώς να αντέξω
Την σάπια ευτυχία
Και να φορέσω
Τον άσπρο μανδύα ;
Σάβανο μάλλον
Μου πρέπει
Αχ, περιβάλλον
Που έρπει.


Από Mars

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.