Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Βαδίζοντας στο πεπρωμένο του Ραθ ΜΕ ΤΟΝ Λευτέρη Ευαγγελινό ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 Βαδίζοντας στο πεπρωμένο του Ραθ
ΜΕ ΤΟΝ Λευτέρη Ευαγγελινό
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Συμπαντικές Διαδρομές









Αγαπητέ κύριε Ευαγγελινέ, καλημέρα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σας βιβλίο από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, με τίτλο  «Το πεπρωμένο του Ραθ». Κάθε χρόνο κυκλοφορούν άπειρα καινούργια βιβλία. Τι πιστεύετε ότι μπορεί να προσθέσει το δικό σας βιβλίο; Για ποιο λόγο κάποιος να το επιλέξει για να το διαβάσει; 

Απάντηση
Καλημέρα σας,
Το πεπρωμένο του Ραθ είναι στη βάση του μία ιστορία φαντασίας. Όπως κάθε ιστορία φαντασίας που προσφέρει στον αναγνώστη μία διαφυγή από την πραγματικότητα και μία γεμάτη εμπειρία από φαντασμαγορικές περιπέτειες ηρώων, έτσι και το πεπρωμένο του Ραθ είναι άλλος ένας δρόμος φαντασίας που ευελπιστώ οι λάτρεις του είδους να τον διαβούν ευχάριστα. Αυτό που θεωρώ ότι προσθέτει το βιβλίο μου είναι η κατάθεση του οράματός μου. Ένα όραμα που γεννιόταν μέσα μου πολλά χρόνια από όσα διάβαζα και συνεχίζεται να ξετυλίγεται αδιάκοπα ακόμα και τώρα. Είναι η αρχή ενός μεγάλου κόσμου, που έχει πολλά να πει στον αναγνώστη. Από ξεχασμένες μυστήριες δυνάμεις, ξεχασμένους αρχαίους κόσμους στο παρελθόν μέχρι και καθημερινές αλληλεπιδράσεις των χαρακτήρων. Αυτός ελπίζω να είναι και ο λόγος που θα επιλέξει κάποιος να το διαβάσει. Δηλαδή, πως αυτό το βιβλίο έχει να του πει κάτι οικείο, πλούσιο και ενδιαφέρον.



Επιλέξετε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, που να εκφράζουν αυτό που θέλετε να μεταδώσετε στους αναγνώστες, ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν πιο εύκολα τον κόσμο του βιβλίου σας. 
Απάντηση
Απόσπασμα 1 – Απόσπασμα από το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου, κατά το οποίο μπορούμε να δούμε πως ακόμα και μέσα σε ένα κείμενο τέτοιου περιεχομένου η επαφή με την πραγματικότητα είναι πάντα εκεί. Με μία δόση αισιοδοξίας ωστόσο.
Το στομάχι του παραπονιόταν από την πείνα και το σώμα του έτρεμε από το κρύο. Κοίταζε τα λεπτά πόδια του αδύναμος και ταλαιπωρημένος. Ήταν παιδικά πόδια, γεμάτα κάλους και τραύματα. Καθόταν στην άκρη ενός λιθόστρωτου δρόμου μόνος του. Κρύος αέρας φυσούσε από παντού μέσα στη νυχτιά. Μυρωδιές από ψητό κρέας τον βασάνιζαν. Άλλη μία νύχτα στο κρύο και πεινασμένος. Ίσως σήμερα να είναι η τελευταία, σκέφτηκε.
«Τι κάνεις εδώ μικρέ; Θα πεθάνεις από το κρύο,» είπε μία άγνωστη γυναίκα. 
Κοίταξε τα πόδια της γυναίκας με τα βίας και δεν έδωσε καμία απάντηση. Είχε τόσο λίγη ενέργεια, που ούτε το κεφάλι του δεν μπορούσε να σηκώσει. 
«Πως ονομάζεσαι αγόρι μου;» του είπε. 
«Δεν έχω όνομα κυρία,» ψιθύρισε το παιδί. 
Η γυναίκα στάθηκε για λίγο και άπλωσε το χέρι της. Μέσα στην παλάμη της ήταν ένα μήλο. 
«Αυτό είναι για σένα,» του είπε. «Αν το θες, από σήμερα θα έχεις ένα ζεστό σπίτι, φαγητό και ένα όνομα. Τι λες λοιπόν;». 

Απόσπασμα 2 – Εδώ μπορούμε να δούμε και μία ματιά στη βασική πλοκή του βιβλίου, που στη βάση της είναι η αναζήτηση της πραγματικής ταυτότητας του ήρωα. Μέσω αυτής της αναζήτησης ξεδιπλώνεται και ο κόσμος του βιβλίου.
Ο Ραθ χωρίς να το πολυσκεφτεί, κάθισε. Έπειτα έκατσαν και άλλοι δύο άντρες και ο Φαν, με τα κοντά μαλλιά, άνοιξε ένα βιβλίο. Την ίδια στιγμή παρατήρησε πως η πόρτα του δωματίου ήταν ακόμα ανοιχτή και έξω από το κελί, στον τοίχο του διαδρόμου ακριβώς απέναντι, βρισκόταν ένα μεγάλο ξίφος στηριγμένο στον τοίχο, όμοιο, αλλά όχι ολόιδιο με αυτό που είχε στα χέρια του εκείνη την νύχτα στο πεδίο της μάχης. Δεν ήξερε γιατί, αλλά από την ώρα που είχε ξυπνήσει αισθανόταν, πως κάτι σημαντικό του έλειπε και το ξίφος, που κοίταζε στο διάδρομο, τον ολοκλήρωνε.
«Ο κάθε ένας από εμάς μέσα σε αυτό το κτίριο έχει πολλά αυτιά και πολλά μάτια εκεί έξω, μα πάνω από όλα δύναμη αντάξια βασιλιάδων,» είπε ο Μιστ βιαστικά, κοιτάζοντας τον Ραθ με ένα καχύποπτο βλέμμα. «Μας πληροφόρησαν πως δεν θυμάσαι και πολλά από τη ζωή σου. Από τη στιγμή που εντοπίστηκες προσπαθούμε να μάθουμε ποιος είσαι και τώρα που ξύπνησες, ακόμα αυτό ψάχνουμε. Κανένας στρατηγός και εκπαιδευτής δεν σε αναγνώρισε, οπότε ποιος στα κομμάτια είσαι, Ραθ;»


Πιστεύεται ότι είναι η συγγραφή στάση ζωής; Είναι κάτι που σας χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο και επηρεάζει κάθε τομέα της ζωής σας; 

Απάντηση
Η συγγραφή για εμένα ήταν και είναι ένας ιός μέσα μου τα τελευταία χρόνια, που ξυπνάει ξαφνικά και με αρρωσταίνει μπροστά από τον υπολογιστή μέχρι τα ξημερώματα. Από μικρός είχα την τάση να γράψω «κάτι», αν και με κυρίευε πάντα ο φόβος ότι δεν θα είναι καλό. Κατέληξα να το κάνω για εμένα. Μόνο τότε κατάφερα να ρίξω το τοίχος μέσα μου και να πω αυτά που πολλά χρόνια μονάχα σκεφτόμουν. Από τότε υπάρχουν δύο «προσωπικότητες» μέσα μου. Αυτή που απαντάει όταν με ρωτάνε κάτι και αυτή που ταυτόχρονα σκέφτεται το επόμενο κεφάλαιο του Πεπρωμένου του Ραθ. Βάσει των παραπάνω θα έλεγα, πως με χαρακτηρίζει κατά πολύ καθώς ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου είναι δοσμένο ολοκληρωτικά στη συγγραφή.



Το βιβλίο σας θα το χαρακτήριζα καθαρή ηρωική φαντασία. Για ποιο λόγο επιλέξατε αυτό το είδος; Σας δίνει κάτι παραπάνω που δεν σας δίνουν τα άλλα είδη της λογοτεχνίας του φανταστικού;
Απάντηση
Μου δίνει ξεγνοιασιά θα έλεγα. Τόσο σε αυτό που διαβάζω, όσο και σε αυτό που γράφω, μου αρέσει να μην βλέπω μέσα τον κόσμο που αντικρίζω κάθε μέρα. Η επιστημονική φαντασία το καταφέρνει εξίσου καλά. Θα μπορούσε κάλλιστα να το έχω γράψει υπό αυτό το είδος, αλλά ήρθε από μόνο του δίχως να το πολυσκεφτώ. Η ηρωική/επική φαντασία έχει την κατάλληλη ισορροπία που βρίσκω εγώ ιδανική. Είναι μία προσωπική προτίμηση. Δεν θεωρώ το είδος ανώτερο, απλά μου ταιριάζει καλύτερα. Μπορώ μέσω αυτού να γράψω καλύτερα, να νιώσω καλύτερα, αλλά και να βιώσω καλύτερα όσα έχω στο μυαλό μου, δίχως να ξεφεύγω και πολύ από τα πλαίσια της ανθρώπινης αντίληψης και πραγματικότητας.




Διαβάζοντας το  βιβλίο θα έλεγα από τη μεριά μου, τελείως υποκειμενικά, ότι έχετε σίγουρα επηρεαστεί από τον Jordan. Θα συμφωνούσατε με αυτό το σκεπτικό; 
Απάντηση
Αναμφισβήτητα έχω επηρεαστεί. Σίγουρα όχι στην έκταση του βιβλίου καθώς ο Jordan μπορούσε να σου πει τόσα για ένα φόρεμα, που αφιέρωνε ολόκληρες σελίδες, αλλά σε κάθε άλλο τομέα θα ήταν περίεργο να μην έχω επηρεαστεί καθώς τα τελευταία πέντε χρόνια διαβάζω συνεχώς έργα του. Όποιος έχει διαβάσει τα βιβλία του, έχει επηρεαστεί ως ένα βαθμό. Ο Jordan ήταν και παραμένει μέσω των έργων του ένας ογκόλιθός του φανταστικού, έχοντας αφήσει το στίγμα του σε πολλούς μεγάλους και μικρούς συγγραφείς. Δεν αποτελώ εξαίρεση. Λατρεύω την δουλειά του και είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, αν όχι ο αγαπημένος μου.



Είσαστε από εκείνους τους συγγραφείς που πάντοτε κουβαλάνε μαζί τους ένα μπλοκάκι για να καταγράφουν άμεσα κάθε καινούργια ιδέα;
Απάντηση
Μπλοκάκι; Όχι. Κινητό; Ναι. Κάθε ιδέα μου καταγράφεται άμεσα και δίχως καμία σχεδόν καθυστέρηση σε ειδικό σημειωματάριο στο κινητό μου. Έχοντας περάσει και από το στάδιο που απλά προσπαθούσα να θυμάμαι την ιδέα, μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά, πως σπάνια ως και ποτέ δεν την θυμόμουν όπως ακριβώς την είχα σκεφτεί εξ αρχής. Ως αποτέλεσμα, έχανα τον ενθουσιασμό μου διότι ήθελα πάντα αυτήν την ξαφνική πρώτη σπίθα, που ποτέ δεν κατάφερνα να διατηρήσω ζωντανή. Το κινητό μου έλυσε το πρόβλημα, οπότε πολλές φορές, εκεί που μιλάω με κάποιον μπορεί να μείνω ξαφνικά σιωπηλός για το επόμενο τέταρτο, καθώς θα καταγράφω κάτι που μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό.







Την τελευταία χρονική περίοδο όλος ο κόσμος έχει χτυπηθεί από ένα πρωτοφανές ξέσπασμα πανδημίας και ζούμε καταστάσεις που ούτε τις φανταζόμασταν. Η καραντίνα του πληθυσμού σχεδόν σε όλο τον πλανήτη είναι κάτι το πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία. 
Εσείς πως ζείτε όλη αυτή την κατάσταση; 
Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους και να εκφράσει τα προβλήματα τους; 
 
Απάντηση
Εγώ την καραντίνα την πέρασα σε δύο φάσεις που εναλλάσσονταν μεταξύ τους. Στη μία έπεφτα σε βαθιά ψυχολογικά σκοτάδια καθώς η ανθρώπινη επαφή είναι αναγκαία για να μην αρρωστήσει το μυαλό, ενώ στην άλλη περνούσα αρκετά όμορφα αφού η ανθρώπινη επαφή, που προανέφερα, ήταν πλάι μου ακόμα και στον εγκλεισμό. Δεν μπορώ να πω ωστόσο, πως μου στοίχησε ιδιαίτερα. Σε προσωπικό επίπεδο έχω βιώσει και χειρότερες συνθήκες, οπότε δεν με επηρέασε σε τεράστιο βαθμό. Φυσικά το πλήγμα στην κοινωνία είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο το αντιλαμβάνεται κάποιος από το δωμάτιό του.
Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές και σε κάθε δύσκολη στιγμή της ανθρωπότητας, η λογοτεχνία αποτελούσε διέξοδο και τρόπο έκφρασης του ανθρώπου. Δεν θεωρώ πως θα υπάρξει ποτέ στιγμή, που η λογοτεχνία θα χάσει αυτό το χαρακτηριστικό της.


Σε ευχαριστούμε για τον χρόνο σας. Ελπίζουμε να μπορέσουμε σύντομα να οργανώσουμε Όψεις του Φανταστικού και να παρουσιάσετε το βιβλίο σας σε κοινό. Κάτι τελευταίο που θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες μας; 
Απάντηση
Ναι, θα ήθελα να πω, πως χαίρομαι ιδιαίτερα που θα φτάσει επιτέλους ο κόσμος που γράφω και σε άλλα μυαλά εκτός από το δικό μου, καθώς όπως προανέφερα ήταν μία ιστορία που εξ αρχής είχα επιλέξει να διηγηθώ μόνο σε εμένα. Τώρα βρίσκεται εκεί έξω και σύντομα θα έχει ολοκληρωθεί και η συνέχεια του, για όσους το διαβάσουν και θέλουν να δουν παρακάτω.