Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Το χρυσό κρεμμύδι είναι καλύτερο ΜΕ ΤΗΝ Ισαβέλλα Πρίτσα ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 Το χρυσό κρεμμύδι είναι καλύτερο
ΜΕ ΤΗΝ Ισαβέλλα Πρίτσα
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Συμπαντικές Διαδρομές









Αγαπητή κυρία Πρίτσα, καλημέρα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το καινούργιο σας βιβλίο από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, με τίτλο  «Το χρυσό κρεμμύδι είναι καλύτερο». Κάθε χρόνο κυκλοφορούν άπειρα καινούργια βιβλία. Τι πιστεύετε ότι μπορεί να προσθέσει το δικό σας βιβλίο; Για ποιο λόγο κάποιος να το επιλέξει για να το διαβάσει;  


Είναι γεγονός πως διαρκώς κυκλοφορούν καινούργια βιβλία από πολλούς και αξιόλογους συγγραφείς και συχνά ο τρόπος που επιλέγουν οι αναγνώστες να κινηθούν είναι απρόβλεπτος, παρόλα αυτά θεωρώ πως το καινούργιο μου βιβλίο είναι αρκετά ιδιαίτερο, λόγω περιεχομένου και σαφώς λόγω τίτλου ώστε να κινήσει την περιέργεια του οποιουδήποτε προτιμά επιστημονική φαντασία, είναι λάτρης των videogames κι έχει μια δόση χιούμορ.




Επιλέξετε δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, που να εκφράζουν αυτό που θέλετε να μεταδώσετε στους αναγνώστες, ώστε να μπορέσουν να καταλάβουν πιο εύκολα τον κόσμο του βιβλίου σας. 
“Όλα αρχίζουν κάπου. Ξεκινούν με μια πρώτη εντύπωση. Οι ψυχολόγοι λένε πως η πρώτη εντύπωση συνήθως είναι σωστή. Είναι τα ένστικτά μας που μας προετοιμάζουν για τον κίνδυνο. Πριν μπουν στη μέση τα συναισθήματα και αλλοιώσουν την προοπτική των πραγμάτων.”   
   “ Είναι δύσκολο να περνάς τον καιρό σου στο παιχνίδι. Δεν ξέρεις πώς άρχισες ή πώς θα τελειώσεις. Πού τερματίζεις. Πότε. Αν τερματίσεις.”

Πιστεύετε ότι είναι η συγγραφή στάση ζωής; Είναι κάτι που σας χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο και επηρεάζει κάθε τομέα της ζωής σας; 

Οι άνθρωποι πάντοτε ψάχνουν τρόπους να εκφραστούν, να ξεφύγουν λίγο από την καθημερινότητά τους και να χαθούν στις σκέψεις τους, να δημιουργήσουν έστω στο νου τους καταστάσεις που θα ήθελαν να ζήσουν. Δεν θέλω να πιστεύω πως διαφέρω σε αυτό. Γράφω από πολύ μικρή ναι, γιατί έτσι θεωρώ πως ξεφεύγω, πως αδειάζει το μυαλό μου τις πιο δύσκολες μέρες. Ξέρω πως αυτό δεν θα σταματήσει, γιατί με γεμίζει, αλλά κυρίως γιατί δε μπορώ αλλιώς. Σημασία δεν έχει αν τα γραπτά μου θα έχουν την αναγνώριση ή την εκτίμηση, αλλά η αίσθηση που έχω κατά τη στιγμή της δημιουργίας μιας ιστορίας.
 Σαφώς τα παραπάνω επηρεάζουν τη ζωή μου, γιατί το γράψιμο χωράει στη μέρα μου, εγώ το κάνω να χωράει και χωρίς αυτό δεν ξέρω αν θα ήμουν το ίδιο άτομο που είμαι σήμερα, όσο κλισέ κι αν ακούγεται.




Το βιβλίο σας είναι ένα σύγχρονο είδος γραφής επιστημονικής φαντασίας. Μέσα από έναν πετυχημένο κυβισμό, ιστορία μέσα σε ιστορία, συνδυάζει cyberpunk με postapocalyptic.  Θεωρείτε ότι σας εμπνέουν αυτά τα δύο είδη;
 
  Σαφώς και με εμπνέει οποιοδήποτε είδος σχετίζεται με φαντασία και επιστημονική φαντασία κι όλα τα υποείδη τους. Όσον αφορά το postapocalyptic είναι από τα είδη που συχνά αναζητώ και ως αναγνώστης ή θεατής ταινιών, άρα σαφώς υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου η σκέψη τους.
 Το θέμα της έμπνευσης είναι πολύ ρευστό. Θεωρητικά μπορεί να με εμπνεύσει το οτιδήποτε ή και το απόλυτο τίποτε, σίγουρα έχει να κάνει με τη στιγμή. Ωστόσο από τη στιγμή που παρακολουθώ ένα είδος ως θεατής σίγουρα υπάρχει επηροή στο πώς γράφω, αν όχι συνειδητά τότε σίγουρα ασυνείδητα, σε παραπάνω από ένα επίπεδα.
Η συγκεκριμένη ιστορία δημιουργήθηκε στο νου μου έχοντας υπόψιν τα είδη που αναφέρθηκαν, καθώς το απαιτούσε η περίσταση ωστόσο.



Η υπόθεση θυμίζει σε πολλά σημεία παιχνίδι υπολογιστή. Θεωρείτε ότι έχετε επηρεαστεί από τα σύγχρονα παιχνίδια, που πραγματικά ζωντανεύουν φανταστικούς κόσμους; 
Η υπόθεση είναι σαφώς δομημένη με επίπεδα παιχνιδιού και δε μπορώ να αρνηθώ πως σκεφτόμουν mmo rpg όταν δημιουργούσα την ιστορία. Παρόλα αυτά θεωρώ πως περισσότερο επηρεάστηκα από δυστοπικές σειρές και b movies που έχω δει κατά καιρούς αλλά και κόμικς και προφανώς anime, καθώς η αλήθεια είναι πως παρότι έχω παίξει κάποια παιχνίδια τέτοιας φύσης, είμαι εξαιρετικά κακή σε αυτά, χωρίς καμία υπερβολή.
Παρόλα αυτά σαφώς και έχω επηρεαστεί από τα παιχνίδια για το μεγαλύτερο μέρος της υπόθεσης, περισσότερο από την αίσθησή τους κι όχι με κάποιο συγκεκριμένο κατά νου.


Ο τίτλος είναι σίγουρα πολύ έξυπνος. Θα λέγατε ότι σημαίνει για εσάς κάτι συγκεκριμένο;
Ο τίτλος είναι λίγο καλτ. Κακά τα ψέματα. Στο πρώτο μου βιβλίο είχα γράψει πως νοιώθω πως οι άνθρωποι λειτουργούν λίγο σαν κρεμμύδια. Ξεφυλλίζεις τις στρώσεις κι αν είσαι αρκετά γενναίος και χύσεις αρκετά δάκρυα, φτάνεις στο χρυσό τους πυρήνα και τους γνωρίζεις πραγματικά. Μαθαίνεις την αλήθεια για εκείνους και ίσως τους εκτιμήσεις πραγματικά. 
Ενώ στο συγκεκριμένο βιβλίο ο τίτλος αναφέρεται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, τελικάως κεντρική ιδέα ισχύει, μάλλον υποσυνείδητα. Ότι όσο περισσότερο προχωρά η υπόθεση τόσο καλύτερα καταλαβαίνει κανείς την ηρωίδα και τα κίνητρά της και τον πυρήνα όλων αυτών των καταστάσεων.
  
Είσαστε από εκείνους τους συγγραφείς που πάντοτε κουβαλάνε μαζί τους ένα μπλοκάκι για να καταγράφουν άμεσα κάθε καινούργια ιδέα;
Μπλοκάκι και στυλό πάντοτε υπάρχουν σε κάθε τσάντα μου. Για να είμαι ειλικρινής υπάρχει ολόκληρο κουτί με κενά τετράδια, που με κάθε ευκαιρία αυξάνονται, που επιλέγω για να γράφω ιστορίες και σκέψεις και ράφια ολόκληρα με γεμάτα τετράδια.
Παρότι τα τελευταία χρόνια προτιμώ να γράφω στον υπολογιστή τις ιστορίες μου πάντοτε κουβαλάω ένα τετράδιο μαζί μου, σε περίπτωση που δω ή σκεφτώ κάτι, που θέλω να καταγράψω ή να χρησιμοποιήσω αργότερα σε κάποιο διήγημα.







Την τελευταία χρονική περίοδο όλος ο κόσμος έχει χτυπηθεί από ένα πρωτοφανές ξέσπασμα πανδημίας και ζούμε καταστάσεις που ούτε τις φανταζόμασταν. Η καραντίνα του πληθυσμού σχεδόν σε όλο τον πλανήτη είναι κάτι το πρωτοφανές στην ανθρώπινη ιστορία. 
Εσείς πως ζείτε όλη αυτή την κατάσταση; 
Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να δώσει ελπίδα στους ανθρώπους και να εκφράσει τα προβλήματα τους; 
 
Την ιστορία αυτή την έγραψα στην χειρότερη περίοδο για μένα. Τη χειρότερη. Ολοκληρώθηκε μία μέρα πριν πεθάνει ο πατέρας μου κυριολεκτικά, και τις ώρες που έγραφα, προσπαθούσα να ξεχάσω τη χαοτική κατάσταση που ζούσα. Προσπαθούσα να προλάβω την προθεσμία ενός δοαγωνισμού και στην εκπνοή του χάθηκε ο πιο σημαντικός άνθρωπος για μένα.
 Η πανδημία έχει επηρεάσει τους ανθρώπους πολύ περισσότερο απ’ ο,τι θεωρούμε. Είναι πλέον και μια κατάσταση μυαλού, ένας διαρκής φόβος του θανάτου που κάπως είχε μείνει στο πίσω μέρος του μυαλού μας, αλλά τώρα φαίνεται πιο άμεσος. Άλλωστε δε γίνεται να παραμένεις ασυγκίνητος και ψύχραιμος όταν τόσοι άνθρωποι, φίλοι ή συγγενείς σου πεθαίνουν καθημερινά.
 Η καραντίνα είναι φριχτή, έχει κάνει τους ανθρώπους αγοροφοβικούς και κλεισμένους στους τοίχους τους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Παρόλα αυτά ο χρόνος που έμεινα σπίτι, κλεισμένη αναγκαστικά, ήταν τελικά και οι τελευταίες στιγμές που πέρασα με τον πατέρα μου. Που αν είχα τη γνώση πως θα φύγει τόσο νωρίς θα τις είχα διαχειριστεί πολύ διαφορετικά.
  Δε μπορώ να πω ότι η λογοτεχνία με κάνει να ξεχάσω τα τραυματικά γεγονότα που έζησα, αλλά όταν γράφω ή διαβάζω κάτι, η πραγματικότητα μπαίνει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Δεν είμαι εγώ, ζω μέσα στην ιστορία μου ή στην ιστορία κάποιου άλλου. Κι αυτό είναι σωτήριο, όσο λίγο κι αν διαρκεί.







Σε ευχαριστούμε για τον χρόνο σας. Ελπίζουμε να μπορέσουμε σύντομα να οργανώσουμε Όψεις του Φανταστικού και να παρουσιάσετε το βιβλίο σας σε κοινό. Κάτι τελευταίο που θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες μας; 
Το μόνο που θέλω να πω στους αναγνώστες μου είναι πως τα βιβλία είναι πάντοτε μια καλή συντροφιά, ο φίλος μας που είναι πάντα εκεί για να μας κάνει να ξεχάσουμε και να ζήσουμε μέσα απ’ αυτό χίλιες ζωές, μέσα στη μία δικιά μας.
Ελπίζω να τους αρέσει το βιβλίο μου και να είναι ευτυχισμένοι. Αν έστω και ένας περάσει όμορφα διαβάζοντας το τι έγραψα, τότε το θεωρώ επιτυχία και τον ευχαριστώ απ’ τα βάθη της καρδιάς μου.